CURTAMANÍA

Lume

2009-03-05T07:52:00.001-08:00

Ruxe-ruxe carne pendurada

2009-02-08T07:36:00.001-08:00

Ciudad Ciutat Cidade

2009-01-23T04:08:00.000-08:00

Peza audiovisual de Carlos Alberto Alonso, a partires do poema "Ciudad" de Manuel Vázquez Montalbán.

Que lle pasa a Pepe Pistolas

2009-01-05T05:36:00.000-08:00

O grupo de música dos irmáns Pistolas non pasan por un dos seus mellores momentos, algo pasa na mente de Pepe Pistola...

Da Galiza vaite Xa

2008-12-10T04:37:00.000-08:00

Mariña Dor

2008-12-04T07:23:00.001-08:00

The End

2008-11-29T03:02:00.000-08:00

Un dos primeiros traballos de Carlos Alberto Alonso, con exteriores do desaparecido Cine Goya de A Coruña. The End combina o terror psicolóxico cun toque de humor negro. Unha volta as antigas rúas de A Coruña, deixánnos a través das súas secuencias unha imaxe do pasado e dos inicios do cine galego.

Hipérbole

2008-11-21T04:33:00.000-08:00

De Aldeanos (De Aldeáns)

2008-11-08T04:36:00.000-08:00

De Aldeanos (De Aldeáns) é unha curtametraxe na que se pode ver a situación diglósica que está a ocorrer en Galicia. A posición difamadora cara o Galego por parte dos casteláns falantes e a visión de que o galego e unha derivación do analfabetismo. Esta situación levada polo director á pantalla amosa que a nosa lingua, o Galego, ten que rexurdir e tentar que o Castelán non o leve á desaparición.

Esperamos os vosos comentarios ...

De Aldeanos (De Aldeáns)

2008-11-06T04:43:00.000-08:00

Entrambosmundos

2008-10-23T04:46:00.001-07:00

Luns

2008-10-14T07:30:00.000-07:00

Os luns son coma a costa de xaneiro, pero todas as semanas. Por moita vontade que teñas en encaralos con boa cara a cruel realidade apágache o ánimo. E é inútil cambiar de camisa, vestir un polo verde ou unha camiseta vermella, que ao saír da casa, cando te cruzas cos veciños ou saes á rúa xa sabes que é luns, aínda que botaras tres anos sen ouvir un calendario. Por iso hai que loitar contra o maldito luns, que despois del ven o martes, e a fin de semana xa queda máis cerca...aínda que tamén o seguinte luns.

"Luns". Guillermo Arias Carbajal

2008-10-04T09:36:00.000-07:00

1936 Ribadeo

2008-10-03T04:09:00.000-07:00

Ao estalar a Guerra Civil en España e caer ao primeiro sopro de vento Galiza en mans dos sublevados moita xente atopouse irremediablemente baixo o ollo inquisidor dos da camisa azul, os que para contruir unha España grande e libre como a que veu máis tarde afanáronse en limpar o comunismo e a masonería, que vían ata en soños. Aos personaxes de 1936.Ribadeo sucedeulles unha cousa similar, e atrapados tráxicamente entre o azul do mar e os sublevados que os cercan, sen gardar esperanzas, comezan a falar, unha conversa de mortos, de última sinceridade co camarada que te acompaña e co que vas morrer. Pero ao fin aparece unha luz ao final do túnel, e é unha luz de espranza, a partir dun golpe de sorte, e as ansias dun futuro mellor confírenlles forzas para escapar a través de túneles feitos a forza de vontade. E así foi como se fixeron os acantilados góticos da praia de As Catedrais, cos soños de liberdade de moitísima xente.

1936.Ribadeo

2008-09-17T05:02:00.001-07:00

Cafés de Papel

2008-09-01T10:00:00.001-07:00

A adaptación a unha sociedade moi diferente, lonxana en espazo e a maioría das veces en tempo-aínda que sexa estraño, creo que cada lugar do mundo ten unha idade diferente- sempre foi conflictiva, e os galegos sabémolo, aínda que os da miña xeración só sexa a través dos pais ou dos avós. Pero hai unha diferenza entre un galego que emigrou a Suiza alá por 1972, por exemplo, ou un galego que embarcou camiño das Américas tempo máis atrás, e os emigrantes como a de "Cafés de Papel". E é unha diferenza que se ve ao instante, unha característica indeleble que moitas das veces acarreálles máis que unha mala ollada ou unha agresión verbal, e todo por estereotipos que a sociedade é incapaz de derrubar. Chegan do seu mundo facendo unha sorte de viaxe espacial e atópanse con extraterrestes, e todo coa ilusión de integrarse entre eles, pero esa vontade vese truncada ás veces, sexa por unha multitude de xente ou por un só, e por isó son de papel, de fino papel de Biblia. Esperemos que á muller da curtametraxe lle vaia ben.

Cafés de Papel

2008-08-20T10:52:00.001-07:00

A flor máis grande do mundo

2008-08-08T14:37:00.000-07:00

Un rapaz curioso e ansioso por ver o mundo que hai ó seu redor adéntrase valentemente “no planeta Marte, efecto literario do que o neno non ten responsabilidade”-para entender isto ler o conto de Saramago, que circula por Internet- e vislumbra unha flor marchita á que altruistamente leva agua en sucesivos e interminables viaxes facendo unha cavidade cóncava coas súas mans para transportar o líquido elemento. A flor alcanza o tamaño dunha árbore e recompensa ao rapaz coa súa fermosura e co seu amor. Ao final tes ganas de volver a visionar a curtametraxe, chea de simbolismo, e faraste a seguinte pregunta: que pasaría se as historias escritas para nenos foran leídas por adultos?

A Flor Máis Grande do Mundo

2008-08-08T04:15:00.000-07:00

Dirixido por Juan Pablo Etcheverry e con música de Emilio Aragón

Narración de José Saramago

Nomeada ao Goya a Mellor Curta de Animación

Flores Brancas

2008-08-07T09:58:00.000-07:00

Unha muller que sofre en solitario os acontecementos tráxicos de hai uns meses fala con ela mesma, cos seus sentimentos máis apesadumbrados, a través do teléfono. Mentres fala coa suicida que intenta impoñer a súa visión da vida, unhas flores brancas solapadas en medio dun libro tráenlle á memoria un momento feliz da súa existencia que endexamais se volverá a repetir. O ceo caélle encima, e en última instancia, xa tarde, suspira melancólicamente polo que acaba de deixar tras de sí.

Flores Brancas

2008-07-31T03:50:00.000-07:00

Flores Brancas, curtametraxe galega realizada por alumnos de Comunicación Audiovisual da Universidade de Vigo. Dirixida por Borja García, cun guión de André Taboada e con Andrés Gil na dirección de fotografía.

Galicia 2098

2008-07-24T05:11:00.000-07:00

A medida que a sociedade galega avanza o galego retrocede; esmorece de tal maneira que o último galegofalante é recluido e exposto ó público coma unha obra de arte inclasificable e inintelixible.
O autor da curtametraxe tenta concienciarnos do perigo que corre a nosa lingua, quizais esaxerando un pouco, ou non.

Vasme deixar morrer aqui? Galicia 2098

2008-07-23T11:50:00.000-07:00

Curta de Edu Lavandeira

Auga

2008-07-18T06:19:00.001-07:00

O coche da curtametraxe semella ser familia da Christine de Stephen King, aquela que rodaba por América atropelando á xente que molestaba ao seu conductor ou a ela mesma, pero aquí supérase. Mentres que a outra arrollaba con furia e presteza ás súas vítimas, éste automóvil endemoniado saborea pausadamente o terror e o pánico que desata no iluso que garda a esperanza de poder vencer á máquina. Boa curtametraxe.

Auga

2008-07-17T13:06:00.000-07:00

Auga unha curta dirixida por Ozo

A miopía

2008-07-08T16:18:00.000-07:00

A miopía do corazón é un mal eterno e multitudinario. Somos moitos, e foron, os que por obcecarnos en alguén esquecémonos de ollar ao noso redor para atopar o que buscamos. Seica é un comportamento universal, unha pandemia de desamor, de ceguera ante o que temos diante dos nosos ollos, ante o que coñecemos. Os dous mozos desta curtametraxe están a idealizar a outras persoas, as cales descoñecen, cando o amor está sentado ao seu carón.

A miopía é unha curtametraxe escrita e dirixida por David Pardo García.

Incomunicados

2008-07-06T09:57:00.000-07:00

Incomunicados é unha curtametraxe que trata sobre o aillamento e a lacra dos estereotipos levados ó máximo. A incomunicación entre o executivo ben traxeado e o mozo obeso e desaliñado, entre dous polos enfrentados que son incapaces de superar a barreira da imaxe superficial, da primeira impresión, e que por iso un feito insignificante acaba enaxenando ó primeiro, que baixa do vagón do tren horrorizado, e deixando abraiado ó segundo, que parece non entender a situación. Todo aderezado coa banda sonora de Sergio Moure, para min esencial para a creación dese ambiente de hostilidade e tensión que supura a curtametraxe.

CURTAMANÍA: Novo proxecto de 12 lúas

2008-07-06T07:37:00.000-07:00

Desde Curtamanía, novo proxecto de 12 lúas, tentaremos ser unha plataforma para promover as novas curtas audiovisuais galegas. Tentaremos seleccionalas e que a xente que quera amosar seus traballos teña unha oportunidade desde a rede. Fóra de concursos e salas cinematográficas, podendo chegar a un número máis elevado de público.

Incomunicados é a primeira curta a comentar. Guión de Érica Esmorís e dirixida por Juan Galiñanes.